Paga-me e vai te’n

22 novembre 2014  Criticas de cantaires

Gerard P.

Gerard P. de Serviès en Val (Aude), nos a fait parvenir un tèxte que se ditz : « Paga-me e vai te’n ».

Mon pichon Gerald, as decidit de metre en musica e de cantar la lista de las comissions. L’idèa nos pareis estranha. Pensam d’aver comprés cossí aquò se passèt. Per una serada de prima qu’aviás sortida ta guitarra, una jovenòta enamorada te diguèt en te gaitant dins lo uèlhs: « Ò, Gerald, cantas talament plan que podriás canta la lista de las comissions, m’agradariá quand mème ! »

Sabes, Gerald, te cal pas prene çò que lo monde dison al pè de la letra. Avèm besonh en occitania de cantaires engatjats per defendre nòstra lenga e nòstre país. Podriás cantar los que vòlon viure al país per exemple, o los que menan lor guèrra dins los bartasses per resistir. Se l’engatjament te fa paur, çò que podèm comprene, ensaja la poesia. Demòras en Val de Danha e podriás cantar lo Lauquet o los pichòts camins de tas montanhas. Se mancas completament d’inspiracion, te poiràs totjorn virar cap a de poètas occitan coma Joan Bodon. Mas as de possibilitats e seriá domatge de las gastar en cantant de tèxtes sens portada morala o estetica.

Fòto : Mans de Breish

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *